ÖZLüYoRuM SeNi…aMa…YoKSuN ArTıK…

Yoksun işte, öLümüne özlemini çekiyorum şimdi. Gittin, hayatımdan düşLerimi, anıLarımı sarsarak ve tekmeLeyerek kaLbimin kapıLarını ardına kadar… BiLki yağan yağmura, açan güneşe aLdırmıyorum artık. GünLerin tadı yok, suLar da akmıyor. Göçüp gitti uzak diyarLara sevgi kuşLarım… YağmurLa da konuşmuyorum artık, derdimi de anLatmıyorum nehirLere. AyrıLık denizine düşmüş, tersine kürek çeken şaşkın bir denizci gibi kaLakaLmışım yorgun daLgaLar arasında… Rüzgar da esmiyor…


Yoksun işte gecenin zifiri saçları akıyor uzaktaki dağLara usuL usuLı yokLuğun öLüm gibi, buza dönüyor hayat , eLLerim, bedenim, ayakLarım üşüyor… Çekip uzakLara giden hayaLLerimin peşinde uçup gidiyor kırLangıçLar, kırLangıçLar gidiyor ben kaLıyorum…

OmuzLarı düşmüş basamakLardan inerek hiç bir sevgi kıtasına varıLamıyacağını anLadım. AnLadım ki, herkes kendi yarasını kanatır ve her acı bir başka acıya açıLan kapıdır…

Bir zamanLar gözLerin gönüL bahçemin çiçekLeriydi; gözgöze, geLdikçe kokulu güLLer açardi yüzünde. Bakmaya, dokunmaya kıyamazdım… ELLerini her tuttuğumda bir sonsuz sevinç kapLardı yeryüzünü, gökyüzünün bütün yıLdızLarını tutup başına taç yapmak geçerdi içimden.
Ne zaman seninLe buLuşsam, zamanı durdurmak ve zincire vurmak isterdim saatLeri.
Sonra ayrıLırdık, gözyaşların gücüme giderdi. Oturup ağLardim senin yerine…

Ne zaman buLustuğumuz yerden geçsem içim burkuLur, gözLerim durup durup doLar. Her esen yeLde, yağan yağmurda çagLayan ırmakta, uğuLdayan ormanda hep senin kokunu duyarım.

Yoksun işte, yitirdim içimde güLen o sevdaLı çocuğun gözLerini. AnLadım ki, kayıp çocuk gözLeridir hüznün diğer bir adı bu karanLık soğuk geceLerde. AnLadım ki, bütün yıLdızLarın karardığı gece sevinçLerin tükendiği yerdir.
İç çekmenin başka bir anLamı var mı başka diLLerde biLmiyorum..?. Ben sustum, öpüLmemiş zaman girdapLarı kemiriyor dudakLarımı. AnLadim ki, bütün iççekişLer sevgiLiLerine kavuşmayan sevdaLıLarın hüzünLü gözLerine benzer, yaşamın kıyısında kırıLmış tomurcukLara…

Yoksun işte, uzandığımız her nehirde bir mutsuz yaşamın tortusu kaLdı. Sen ki, benim yaz yağmurum, güz güneşimdin. AnLadım ki, sensiz hayat çekiLmiyor, terkediLmişLiğin hüznü vurur şimdi suLara… AnLadım ki, her gidiş bir dönüşü anLatmaz…

ÖzLem tek yönLü uzun bir yoL işte gidipte dönmeyen…

AkLıma düştükçe bakışLarın, bir hüzün şarkısı kırıLır kaLbimde. Ki, canıma batıyor kırıkLarı her defasında…!!!

Alıntıı…

Yorumunuz için teşekkürler